Het kan zo maar gebeuren dat je in je jarenlange relatie twijfels krijgt. Je weet niet of het een fase is of dat je er echt klaar mee bent. En hoe maak je zoiets uit, want jullie waren toch altijd twee handen op een buik? Maxime (22) en Yoram (20) hadden beiden een relatie met iemand waarbij ze in deze situatie zaten en vertellen hoe ze ermee omgingen.

Maxime was veertien jaar toen ze een relatie kreeg met ex-vriend Bob. Zij woonde in Limburg en hij in Oosterhout (Brabant). Ze besloot hun relatie na 5,5 jaar te beëindigen. Yoram was net vijftien toen hij tijdens het uitlaten van zijn hond zijn ex-vriendin tegen het lijf liep. Hun relatie duurde 5 jaar en ze kozen er samen voor om er een punt achter te zetten.

Yoram: “Ik had nooit verwacht dat het zo serieus zou worden en lang zou duren. Het was echt een middelbare schoolrelatie; we woonden in hetzelfde dorp, 5-10 min fietsen van elkaar en zagen elkaar vaak. Toen we gingen studeren, was dat wel een dingetje. Zij studeerde in Den Bosch maar bleef thuis wonen. Ik studeerde in Nijmegen en bleef ook in het dorp wonen. Uiteindelijk stopte ze met haar studie en ging ze een halfjaar naar Oxford in Engeland. Daarna ging ze op kamers in Utrecht en ik op kamers in Tilburg. We zaten in een andere levensfase. De afstand nam toe en de relatie werd anders, meer volwassen. Dat was niet goed of slecht maar het betekende wel dat we beter moesten plannen en genieten van de momenten die we samen hadden.”

Maxime: “Ik leerde Bob kennen toen ik dertien was. Hij woonde bij zijn ouders in Oosterhout en ik in Limburg. Het was vanaf het begin dus al een afstand. We waren beiden jong en dachten: we zien het wel. Toen ik moest beslissen waar ik de opleiding journalistiek ging studeren, had ik eerst mijn pijlen gericht op Utrecht. Ik heb deels door hem de keuze gemaakt om niet naar Utrecht maar naar Tilburg te gaan. We konden elkaar dan vaker zien. We zagen elkaar namelijk eerst maar één keer in de maand of in de twee maanden. Dat was wel pittig.”

“We hebben een fout gemaakt”

Yoram

Yoram: “Op een dag vroeg ze of ik die avond film wilde kijken, maar ik had geen zin. Dat vond ze vervelend, waarop ik voorstelde om ’s avonds samen de hond uit te laten zodat ik het kon uitleggen. Daarna dronken we iets bij mij thuis. We hadden het over irritaties en maakten een lijstje met voor- en nadelen van onze relatie. Toen zagen we dat de dingen die we wilden veranderen, niet zo makkelijk te veranderen waren. Bijvoorbeeld de afstand, de tijd die we hadden voor elkaar en ons drukke schema. Ook zat ze niet zo lekker in haar vel en was ze vaak moe. Dat kon ze niet veranderen en dat hoefde ook niet. Dit gesprek hadden we al eerder gehad. De problemen oplossen was niet reëel, dus er bleek maar één echte oplossing. De minst leuke maar wel de enige uitweg was om het uit te maken. Ik bracht haar die avond thuis en toen ze uit mijn auto stapte dacht ik: fuck, we hebben een fout gemaakt. Het is echt je hart versus je hersenen.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Maxime: “We zijn beiden heel erg veranderd door de jaren heen, vooral omdat ik eerder begon met studeren dan hij. Hij deed vwo en is in de 5e blijven zitten en daarna haalde hij zijn eindexamens niet. Hij liep eigenlijk al twee jaar achter op wat ik aan het doen was. Ik had het idee dat hij thuis aan het lijntje werd gehouden; zijn ouders letten erg op hem. Als hij op de middelbare een toetsweek had, zeiden ze dat hij niet met me mocht afspreken want dan zou zijn focus weg zijn. Als we samen een datum hadden geprikt dat ik naar hem zou komen, kreeg ik de dag van tevoren te horen dat zijn moeder liever had dat ik thuis bleef, zodat hij kon studeren. Daar begon de irritatie een beetje. Ik vond dat nog niet heel erg omdat ik het ergens wel begreep. Ik ben in die tijd naar Tilburg verhuisd en kreeg meer vrijheid. Hij had die vrijheid niet, dat was lastig. Hij begon met gamen en dat werd een soort verslaving. Het gamen was belangrijker dan ik. In die tijd was ik 19 en hechtte ik meer waarde aan samen leuke dingen doen. Dat zat er bij hem niet in en dat vond ik jammer. Ik heb hem daarop aangesproken omdat ik twijfelde over de relatie. Naar mijn mening heeft hij niets met die kansen gedaan en daardoor heb ik het uitgemaakt. Het werkte niet meer voor mij.”

“Ik wilde hem geen pijn doen”

Maxime

Yoram: “Ik ben niet iemand die snel over zijn gevoelens praat. Ik had het er alleen met mijn ex over, nadat het uit was. Zij peuterde dat los en wilde alles weten. Ik vond het niet fijn om het er met anderen over te hebben, omdat zij de situatie niet kennen. Sommige vrienden bedoelden het lief maar ik had er niets aan.”

Maxime: “Mijn ouders merkten dat ik dichtsloeg, als het over hem ging. Ik was de relatie voor mijzelf al aan het afsluiten. Toen ik wist dat het niet meer ging, moest ik dat langzaamaan aan mijn ouders duidelijk maken, anders zou het voor hen ook een klap zijn. Ik praatte ook met mijn huisgenootjes. Zij zeiden: ‘je praat alleen maar negatief en vertelt nooit meer dat het leuk was.’ Mijn omgeving wist er dus van, als ik alles zelf had opgekropt was het niet goed geweest voor me. Het had dan langer geduurd voordat ik het uit maakte. Ik wilde hem geen pijn doen want hij had het al moeilijk genoeg met school, zijn ouders en met zichzelf. Doordat ik erover praatte, hield mijn omgeving me een spiegel voor. Ik moest het voor mijzelf doen en waar ik me goed bij voelde. Dat heeft voor mij goed uitgepakt.”

Een nieuwe fase

Yoram: “Je komt in de fase waar je spulletjes ophaalt en elkaar nog best vaak ziet. Soms spraken we ook af. Dat vind ik lastig, nu nog. Als ik haar ergens zie is het prima, maar alleen met zijn tweeën is het zoeken welke houding je aanneemt. Je moet een afstand bewaren en je afvragen hoeveel je elkaar vertelt.”

Maxime: “Ergens was er een leegte. Ik was er verbazingwekkend snel overheen omdat ik het voor mijzelf al eerder had verwerkt. De dagen erna werd ik steeds door zijn moeder benaderd om langs te komen en even te praten. Ik zat daar niet op te wachten en werd er een beetje geprikkeld van.”

Yoram: “Na vier maanden voelde ik me weer prima. De eerste weken waren het zwaarst. Je zit in een fase waarin je denkt dat het misschien nog goed komt. In het begin moest ik even omschakelen: in het weekend ging ik naar mijn ouders en op zaterdagavonden had ik niets te doen. Tijdens de hond uitlaten, liep ik langs haar huis en besefte het weer. Het helpt om afleiding te zoeken. Na een tijdje hield ik me bezig met andere meiden, al vind ik het erg raar om op meiden af te stappen. Vanaf mijn vijftiende had ik een relatie en nu moet ik opeens flirten, ik weet niet hoe je dat aanpakt.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Maxime: “Het was raar dat hij niet meer in mijn leven was en dat ik hem geen berichtjes meer kon sturen. Ik dacht ook veel aan zijn familie. Die mensen ken je lang en vallen opeens weg. Het contact met zijn ouders en grootouders was goed en ik was altijd welkom. Toen het echt uit was, vond ik het ergens wel triest dat het klaar was. Aan de andere kant was het goed zo. Voor hem was het een klap, in mijn hoofd zag ik het aankomen en had ik het verwerkt dat het zou gebeuren.”

“De behoefte aan contact wordt minder”

Yoram

Yoram: “We hebben nog wel met elkaar geappt. We checkten hoe het ging met de ander. Je houdt nog steeds van elkaar en wil zulke dingen weten, alleen is dat niet goed om te doen. We benaderden elkaar minder, anders blijf je in de relatie of in een grijs gebied hangen. Geleidelijk aan wordt de behoefte aan contact minder. Op een punt moet je een reden hebben om elkaar te appen, want je gaat niet meer over elkaars dag beginnen.”

Maxime: “Hij vroeg of hij, als hij tijdens zijn vakantie leuke dingen zag, me kon appen om dingen mee te delen, bijvoorbeeld foto’s. Dat vond ik helemaal goed; ik wilde niet al het contact verbreken, alleen de relatie. Hij mocht mijn vriend blijven, op een bepaald level en niet zo close als we eerst waren. Toch heb ik daarna niets meer van hem gehoord. Hij heeft me verwijderd van Facebook en Instagram. In het begin dacht ik dat hij het zo verwerkte, want ik ben best aanwezig op Facebook. Ik heb op de dag van vandaag, buiten felicitaties van verjaardagen om, niets van hem gehoord.”

De uiteindelijke beslissing

Yoram: “Voor die dag dat we het uit maakten, was er geen teken dat het uit zou gaan.”

Maxime: “Bij mij is daar achteraf een hele tijd overheen gegaan, een maand of drie, vier. In die tijd heb ik hem een aantal kansen gegeven om iets te verbeteren, zodat niet alles telkens van mijn kant kwam. Ik had eerder de knoop moeten doorhakken. Ik ben er onderdoor gegaan, ik voelde me heel slecht en verdrietig.”

Yoram: “De mensen om je heen geven je afleiding, maar ’s avonds in bed heb je dat niet. Dan dacht ik terug aan de fijne momenten en miste ik haar het meest. Een ander moeilijk moment was toen ik haar voor het eerst weer zag op een feestje tijdens kerst. Het voelde raar dat we niet meer van elkaar waren. Uiteindelijk heelt tijd alle wonden, hoe cliché het ook klinkt. Je went eraan dat je niet meer samen bent. Ook als je met andere meiden in contact komt, helpt dat. Niet dat ik dat actief deed, maar als je met een ander zoent, denk je: oh, blijkbaar ben ik er genoeg overheen om dit te doen. Dat had ik in het begin niet verwacht. Dat is een stap uit velen die je niet kan beschrijven maar onbewust neemt.”

Maxime: “Ik vond het lastig dat zijn moeder me bleef benaderen, zeker de eerste week. Ik wilde juist rust. Ook was het moeilijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen van zijn opa en oma waar ik een goede band mee had. Die heb ik nu al twee jaar niet gezien en ik vraag me soms af hoe het met hen is. Verder voelde ik me erg schuldig tegenover Bob. Juist omdat hij me verwijderde van Facebook dacht ik dat hij zelfs de kleinste dingen niet aankon, zoals mijn naam in een tag zien. Die gedachte vond ik erg. Ik vond het pijnlijk om hem te benaderen, bijvoorbeeld omdat ik nog kleren van hem had. Dat heeft maanden bij mij gelegen, omdat ik hem niet wilde lastigvallen. Uiteindelijk zei hij dat ik het kon houden, maar dat wilde ik niet. Ik heb het naar hem opgestuurd. Ook dat vond ik lastig, voor hem zou het dan weer een bevestiging zijn dat het nu echt klaar was.”

Adviezen

Yoram: “Wat je moet beseffen is dat je nooit zeker weet of het de goede keuze is. Dat weet ik nog steeds niet. Ga na waar het aan ligt, hoelang je twijfelt en of je dingen hebt uitgesproken. De ander kan zich niet aanpassen als je dat niet hebt gezegd. Wees eerlijk tegen jezelf en hak knopen door. Heb het er met elkaar over. Dat is best lastig maar je moet eerlijk zijn over hoe je over dingen voelt. Als de conclusie is dat er iets is waardoor je twijfelt, dan moet je het misschien uitmaken. Het is nooit definitief, als het na een paar maanden niet goed voelt, kan je altijd nog samenkomen. Jij bent de enige die weet wat het goede is om te doen.”

Maxime: “Het is heel persoonlijk maar ik heb alles snel verwerkt. Alle foto’s van Instagram en Facebook af. Foto’s die ik op mijn kamer had, heb ik bewaard. Ik ga hem niet zomaar uit mijn leven verwijderen alsof hij er nooit is geweest. Het ligt er per persoon aan hoe je het verwerkt. Voor mij hielp afleiding zoeken, aangezien ik het al had afgesloten in mijn achterhoofd.”

“Ik vraag me vaak of hoe het met hem gaat”

Maxime

Yoram: “Ik heb geen spijt van de relatie. Als je van tevoren zou vragen of ik zin had in 5 jaar relatie, had ik nee gezegd. Je bent jong en zit in je studententijd, dat vergt toewijding. Achteraf gezien ben ik super blij dat we vijf jaar samen hebben doorgebracht en het goed hebben afgesloten. We kunnen samen door een deur, hebben veel dierbare momenten gedeeld en dat zal ik mijn hele leven onthouden.”

Maxime: “Ik zit nu veel lekkerder in mijn vel. Wel vraag ik me nog redelijk vaak af hoe het met hem is. Soms heb ik de neiging om hem om een update te vragen. Maar zolang hij geen interesse toont op Facebook, is het goed zo. Op foto’s ziet hij er heel anders uit en draagt hij kleding waarvan hij eerst tegen mij zei dat hij er niet van hield. Misschien durft hij nu wel die persoon te zijn die hij met mij niet durfde te zijn, omdat hij wist dat ik daar ook niet van hield. Ook vraag ik me af hoe hij zou reageren als we elkaar tegenkomen op straat. En hoe ik zelf zou reageren, misschien wel emotioneel omdat ik me zorgde maakte. Dat zou wel prima zijn, het ligt aan de setting.”

Post Author: admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *